4. نتیجهگیری
بیایید خلاصهای از آنچه میخواستیم انجام دهیم را مرور کنیم. ما میخواستیم برنامه وب سهلایه زیر را بسازیم: MVC:
 |
- مدل از قبل موجود بود. این مدل دقیقاً به همان شیوه توسط هر سه راهحل پیشنهادی استفاده شد.
- از آنجا که استقلال لایهها بهدقت حفظ شده بود، لایه [web] میتوانست بدون تغییر مدل به سه روش مختلف پیادهسازی شود. ما صرفاً در لایه [web] کار کردیم.
- راهحلها مشابه هستند. در حالی که در راهحل اول یک سروِلت واحد با یک متد برای هر عملیاتی که باید پردازش شود داشتیم، در دو راهحل دیگر نیز یک سروِلت واحد داریم اما متدهای پردازش عملیات از آن حذف شده است؛ این پردازش اکنون توسط کلاسهای جداگانه انجام میشود. نقش این کلاسها دقیقاً مشابه نقش متدها در راهحل اول بود.
- استفاده از لایه [Spring] در این برنامه به ما امکان میدهد تا کلاسهایی را که رابطهای جاوا (Java interfaces) لایههای [domain] و [dao] را پیادهسازی میکنند، انتخاب کنیم. این کلاسهای پیادهسازی را میتوان در یک لایه واحد بدون هیچ تأثیری بر لایههای دیگر تغییر داد. تنها فایل پیکربندی Spring نیاز به اصلاح دارد. بنابراین، لایه [dao]، که در حال حاضر توسط ابزار [sqlMap] مدیریت میشود، میتواند توسط ابزار [Hibernate] مدیریت شود. این امر بر لایه [dao] تأثیر میگذارد اما هیچ تأثیری بر لایههای [web] و [domain] نخواهد داشت.